Een vision board maken op gevoel: waarom mijn nieuwe moodboard zoveel losmaakte
Ik liep er de hele dag mee rond.
Dat gevoel van ik wil dit doen, maar ook: durf ik het wel?
Kan ik het nog voelen?
En wat als ik het oude loslaat?Het maken van mijn nieuwe vision board voor 2026 zat al uren in mijn hoofd voordat ik er daadwerkelijk voor ging zitten. Niet als een plan, maar als een onderstroom. Zo’n zacht, aanhoudend gevoel dat zegt: het wil gezien worden.
De spanning vóórdat ik begon
Ik had al vision boards gemaakt. Voor 2025.
Met veel roze, bubbly energie, smileys, dromen over mijn merk en mijn leven.
En juist dát maakte het spannend.
Want wat als mijn nieuwe moodboard heel anders zou zijn?
Wat zegt dat dan over wie ik was?
Over mijn oude dromen?
Ik merkte dat ik het lastig vond om dat los te laten. Niet omdat het niet klopte toen — maar omdat het wel klopte. En iets bedanken wat klopte, voelt soms bijna als verraad.
De vragen gingen de hele dag door mijn hoofd:
- Kan ik het nog wel voelen?
- Durf ik het echt op gevoel te doen?
- Wat als er niks komt?
En toen ging ik zitten
Ik had vier tijdschriften.
Een groot, wit canvas doek.
Geen plan. Geen regels.
En ergens gebeurde er iets heel bijzonders.
Zodra ik begon met bladeren, viel alles weg.
Ik dacht niet meer na.
Ik voelde alleen nog maar: ja of nee.
Beelden die me aantrokken, scheurde ik eruit. Zonder uitleg. Zonder twijfel.
Ik zat zó in een flow dat ik de tijd volledig vergat. Binnen een uur was mijn vision board klaar.
Dat verraste me misschien nog wel het meest.
Groot, wit en allesbehalve klein
Wat me achteraf ook raakte:
ik had een heel groot wit canvas gekocht. Geen klein vel. Geen voorzichtig hoekje.
En ik dacht ineens:
dit is misschien wel een van de plekken waar ik totaal niet anorectisch ben geweest.
Ik hou van groot. Van ruimte. Van adem.
Terwijl het beeld van anorexia vaak juist klein, priegelig en beheerst is.
Dit canvas voelde als het tegenovergestelde:
- ruimte innemen
- mogen bestaan
- niet kleiner maken dan nodig
En dat voelde… heerlijk vrij!
Het inzicht dat bleef hangen
Mijn nieuwe vision board is zachter dan die van 2025.
Minder fel. Minder schreeuwerig.
Maar niet minder bubbly.
De bubbeliness is er nog steeds —
alleen komt hij nu van binnenuit.
Waar ik vorig jaar misschien nog zoekende was,
voelt dit jaar meer verankerd.
Niet: wie wil ik worden?
Maar: dit ben ik al.
En dat verschil voel je niet in je hoofd, maar in je lijf.
De ontlading
Toen ik klaar was, voelde ik een enorme opluchting.
Rust.
Alsof iets wat al langer af wilde, eindelijk mocht landen.
Niet omdat ik iets nieuws had bedacht,
maar omdat ik iets had toegelaten.
Dit vision board hoefde niks te bewijzen.
Het mocht gewoon zijn.
Een zachte uitnodiging
Misschien loop jij ook al een tijdje rond met dat gevoel.
Dat je iets wilt maken. Of loslaten.
Maar dat het spannend is om te voelen wat er nu écht klopt.
Dan wil ik dit zeggen:
je hoeft oude dromen niet weg te gooien om nieuwe ruimte te maken.
Je mag ze bedanken.
En verder bewegen.
Soms hoef je alleen maar te gaan zitten,
en te vertrouwen dat je gevoel de weg wel weet 🌷🫧
Liefs Lianne
Benieuwd hoe ik terugkijk op 2025? Ik vertel het je in deze blog: 2025 afronden en 2026 beginnen
Hi, ik ben Lianne – blogger, dagboekjunkie en Chief of Fun bij 4 season must haves 💕
Tussen chaos en comfort deel ik mijn reis van herstel, ondernemen en liefdevol leven met een tikkie lef.
👉 Nieuw hier? Lees hier meer over mij of volg mijn persoonlijke verhaal via @lilly.and.the.city 💫
