Als enthousiasme eten overstemt: leren luisteren naar mijn lichaam
Het was zondag, 17.00 uur. Ik zat op de bank met een bord op schoot en dacht: “Oeps… dit is dus mijn lunch.” Herken je dat? Dat je zo opgaat in iets waar je mega enthousiast van wordt, dat je letterlijk alles om je heen vergeet? En dus ook vergeet om te eten? Bij mij is dat vaak mijn webshop. Nieuwe producten bedenken, TikToks opnemen, creatief bezig zijn met foto’s en stickers… ik kan er helemaal in verdwijnen. En dat voelt heerlijk. Alleen: soms vergeet ik daardoor gewoon te eten.
Enthousiasme vs. lichaamssignalen
Dat eten overslaan gebeurt bij mij niet expres. Het is eerder dat mijn lichaam de signalen niet zo duidelijk geeft. Door mijn chronische alvleesklierontsteking voel ik vaak niet of ik trek heb. Geen rommelende maag, geen knorrend geluidje. Het blijft stil. Totdat mijn lichaam me op een andere manier gaat waarschuwen.
En dat gaat bij mij meestal zo: ik word onhandig. Ik laat dingen vallen, struikel over mijn eigen voeten of ik merk dat ik warrig word. Pas dan dringt het door: hé Lianne, misschien moet je iets eten. Alleen… vaak is het dan al laat in de middag, zoals die zondag dus.
Is dit nog een anorectisch trekje?
Soms vraag ik me af: is dit nog een oud anorectisch patroon dat meespeelt? Of is het puur mijn enthousiasme plus mijn lijf dat geen duidelijke signalen geeft? De waarheid is: het is waarschijnlijk een mix. Herstel is geen rechte lijn. En eerlijk? Dat mag ook.
Ik heb geleerd om dit niet als falen te zien, maar als onderdeel van mijn proces. Elke keer dat ik mezelf toch iets voorschotel (ook al is het pas om 17 uur), is een stap vooruit. En elke keer dat ik er bewuster bij stilsta, leer ik weer een stukje beter naar mijn lichaam luisteren.
Eten vergeten, herkenbaar?
Misschien herken jij dit ook, zelfs zonder eetstoornis of chronische ziekte. We leven in een tijd waarin we constant “aan” staan. Druk met werk, studie, kinderen of een hobby waar je helemaal in opgaat. Je vergeet te pauzeren. Je lichaam fluistert wel: “hé, tijd voor brandstof”… maar we zijn vaak te druk om te luisteren.
Totdat je ineens super chagrijnig bent, hoofdpijn krijgt of totaal niet meer kunt focussen. Dan roep je: “Oeps, ik had ook al uren niks gegeten.”
Mijn bubbly reminders om niet vergeten te eten
Omdat ik weet dat ik hier gevoelig voor ben, heb ik een paar kleine reminders voor mezelf (en misschien ook voor jou 💕):
- Zet een wekker of timer rond lunchtijd, gewoon als check-in.
- Zorg dat er iets kleins klaarstaat in de koelkast: yoghurt, soep of fruit. Liever iets kleins op tijd dan een grote maaltijd veel te laat.
- Enthousiasme = prachtig. Maar goede zelfzorg = de batterij waardoor je enthousiasme blijft stromen.
Stap voor stap vooruit
Die zondag om 17.00 uur voelde misschien een beetje knullig, maar tegelijkertijd gaf het me ook een belangrijk inzicht. Het gaat niet om perfect eten op vaste tijden. Het gaat erom dat ik blijf oefenen in luisteren. Soms gaat dat goed, soms een beetje later. Maar elke stap telt.
Herstel is geen sprintje, het is een weg met bochten, hobbels en bubbels. En dat is oké. 🌸
Dus aan iedereen die zichzelf hierin herkent: wees lief voor jezelf. Luister al bij het zachte fluisteren van je lichaam. Want dat zachte stemmetje heeft altijd gelijk.
Eten vergeten, herkenbaar?
💌 Heb jij dat ook weleens, dat je door enthousiasme of drukte je lichaamssignalen overslaat? Ik ben heel benieuwd hoe jij daarmee omgaat. Deel het gerust in een reactie — misschien kunnen we elkaar een beetje inspireren.
Liefs Lianne
Ben je benieuwd naar mijn herstelproces van anorexia? In deze podcast vertel ik er uitgebreid over.
Hi, ik ben Lianne – blogger, dagboekjunkie en Chief of Fun bij 4 season must haves 💕
Tussen chaos en comfort deel ik mijn reis van herstel, ondernemen en liefdevol leven met een tikkie lef.
👉 Nieuw hier? Lees hier meer over mij of volg mijn persoonlijke verhaal via @lilly.and.the.city 💫
