Je hoeft niet naar Bali om jezelf te vinden – over herstel van anorexia en thuiskomen in jezelf
Herstel van anorexia wordt vaak gezien als een weg terug.
Terug naar een gezond gewicht.
Terug naar “normaal eten”.
Terug naar een leven zonder eetstoornis.
Maar voor mij voelde herstel nooit als teruggaan. Het voelde als een reis. En niet naar Bali.
Iedereen lijkt naar Bali te moeten om zichzelf te vinden
De afgelopen jaren lijkt het bijna een trend: Als je vastloopt, ga je reizen. Als je jezelf kwijt bent, boek je een ticket. Australië. Nieuw-Zeeland. Bali.
Even weg.
Even afstand.
Ik zie het dan voor me: even jezelf herontdekken op een tropisch strand, zon op je huid, een kokosnoot in je hand en een hangmat tussen twee palmbomen. Alsof je daar ineens helder voelt wie je bent en wat je wilt. Alsof rust automatisch ontstaat als je maar ver genoeg weggaat.
Maar wat als de echte rust niet in een andere omgeving zit, maar in jezelf?
En geloof me: ik gun het iedereen.
Vandaag hoorde ik dat iemand die ooit heel belangrijk voor me was haar winkel heeft verkocht en twee maanden gaat reizen. Australië. Nieuw-Zeeland. Een droom die ze al lang had.
En ik voelde van alles.
Trots.
Blijdschap.
Gemis.
Weemoed.
En ergens ook deze gedachte: Je moet het doen als je het kan. Het leven wacht niet. Maar tegelijkertijd wist ik ook: Mijn grootste reis heb ik al gemaakt. En die was gewoon hier.
Herstel van anorexia is geen vlucht, maar blijven
Voor iemand met anorexia is het lichaam vaak geen thuis.
Het is een plek van controle.
Van angst.
Van spanning.
Van niet willen voelen.
Dus als mensen praten over “jezelf vinden”, denk ik soms:
De spannendste plek om te blijven… is je eigen lijf.
Herstel van een eetstoornis betekent niet alleen weer eten.
Het betekent:
- blijven zitten als het ongemakkelijk voelt
- niet wegrennen voor emoties
- je lichaam leren verdragen
- veiligheid opbouwen in je eigen huid
Dat is geen Instagram-reis.
Dat is rauw. Stil. Confronterend.
En ongelooflijk moedig.
Mijn avontuur begon in mijn eigen huis
Terwijl anderen hun koffers pakten, leerde ik:
- hoe ik mijn dagen structuur kon geven
- hoe ik mijn huis veilig kon maken
- hoe ik kon eten zonder paniek
- hoe ik rust kon voelen zonder controle
Mijn avontuur was:
Een warme douche.
Een bank waar ik me veilig voel.
Creatief bezig zijn met mijn webshop.
Mijn hond tegen me aan.
Thuiskomen.
Niet in een ander land.
Maar in mezelf.
En geloof me: dat was het meest uitdagende avontuur dat ik ooit ben aangegaan.
Je hoeft niet ver te gaan om diep te gaan
Ik denk soms:
Je kunt de hele wereld overvliegen.
Maar als je niet veilig bent in jezelf, neem je die onrust gewoon mee in je handbagage.
Herstel van anorexia leerde mij iets anders.
Dat je niet naar Bali hoeft om jezelf te vinden. Dat je jezelf niet gaat tegenkomen in een andere tijdzone. Dat de echte reis begint op het moment dat je blijft.
Blijft voelen.
Blijft eten.
Blijft leven.
Blijft bouwen.
De grootste reis is innerlijk
Dat gesprek vandaag raakte me niet omdat iemand ging reizen. Het raakte me omdat het me herinnerde aan een periode waarin ik zo ziek was, en zij een van de eerste mensen was bij wie ik me veilig voelde. Dat soort vriendschappen draag je altijd bij je.
Maar ik hoef niet terug. Ik ben niet meer dat meisje. Mijn reis is niet minder groot omdat hij zich binnen vier muren afspeelt. Sterker nog. Voor iemand in herstel van een eetstoornis is thuiskomen in jezelf misschien wel het dapperste wat je kunt doen.
Misschien hoef jij ook niet weg.
Misschien is jouw avontuur niet in een vliegtuig.
Misschien is jouw reis:
Vandaag eten.
Vandaag blijven.
Vandaag zacht zijn voor jezelf.
En geloof me — dat is geen kleine reis. Dat is een wereldreis naar binnen.
Liefs Lianne
Hi, ik ben Lianne – blogger, dagboekjunkie en Chief of Fun bij 4 season must haves 💕
Tussen chaos en comfort deel ik mijn reis van herstel, ondernemen en liefdevol leven met een tikkie lef.
👉 Nieuw hier? Lees hier meer over mij of volg mijn persoonlijke verhaal via @lilly.and.the.city 💫
