Kerst, eten en het iedereen naar de zin willen maken (met een eetstoornisverleden)
Kerststress en een eetstoornis gaan voor veel mensen hand in hand — zeker als je een eetstoornisverleden hebt. Waar kerst voor de buitenwereld gezelligheid en samenzijn betekent, kan het intern juist spanning oproepen. Spanning rondom eten, familiedynamiek en het gevoel dat het gezellig moet zijn.
Het is kerstavond.
De drukte van de afgelopen weken is voorbij. De kaarsjes branden. Het zou ontspannen moeten voelen.
En toch voel ik het.
Die typische kerststress die niet alleen over eten gaat, maar over verwachtingen, rollen en de wens om iedereen tevreden te houden. Iets wat voor veel mensen met een (verleden van) een eetstoornis pijnlijk herkenbaar is.
Kerstspanning die niet alleen over eten gaat
Voor veel mensen met (een verleden van) een eetstoornis is kerst niet alleen gezellig.
Het is ook spannend.
Niet alleen vanwege het eten, maar vanwege alles eromheen:
- het idee dat het gezellig moet zijn
- de wens om niemand teleur te stellen
- het gevoel dat je het goed moet doen
- en ondertussen die interne vragen:
Eet ik niet te weinig? Eet ik niet te veel? Kijken ze? Moet ik dit uitleggen?
Wat vaak onderschat wordt, is hoe sterk de neiging tot pleasen is.
Veel mensen met een eetstoornis willen het iedereen naar de zin maken.
Niet uit zwakte, maar uit zorgzaamheid. Uit afstemming. Uit een diep verlangen om geen last te zijn.
Familiedynamiek: oude patronen aan tafel
Kerst brengt families samen.
En met families komen ook oude patronen mee aan tafel.
Je kunt nog zo ver zijn in je herstel — ineens ben je weer die versie van jezelf die alles wil regelen, gladstrijken, aanpassen.
Die voelt wat anderen nodig hebben, soms nog vóórdat je voelt wat jij nodig hebt.
Dat betekent niet dat je faalt.
Het betekent dat je mens bent, met geschiedenis.
Herstel betekent niet dat alles weg is
Wat ik steeds meer leer, is dat herstel niet betekent dat spanning verdwijnt.
Het betekent dat ik anders met die spanning omga.
Ik hoef het niet meer op te lossen.
Ik hoef mezelf niet te corrigeren.
Ik hoef niemand gerust te stellen.
Wat mij helpt, is een simpele ankerzin die ik mezelf steeds opnieuw mag geven:
“Ik ben hier. Ik ben veilig. Ik hoef niks te fixen.”
Soms zeg ik alleen dat laatste stukje.
Aan tafel. Op de wc. In mezelf.
In verbinding blijven (zonder jezelf te verliezen)
Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd in mijn herstel, is:
blijf in verbinding.
Niet door jezelf weg te cijferen, maar door contact te houden.
Even bellen. Iets delen. Je niet helemaal terugtrekken in je hoofd.
En tegelijkertijd: het is oké als het spannend blijft.
Het hoeft niet perfect te zijn om waardevol te zijn.
Voor wie dit herkent
Als je dit leest en denkt: dit gaat over mij — weet dan dit:
- je hoeft kerst niet te dragen
- je hoeft het niet gezellig te maken
- je hoeft het niet goed te doen
Je mag er gewoon zijn.
Met alles wat je voelt. Ook als dat niet helemaal klopt met het plaatje.
Voor mij is dat misschien wel de grootste les tot nu toe.
Liefs Lianne
Eetstoornis en feestdagen; ik vind het best een ingewikkelde combinatie. Met een eetstoornis voelen ze vaak allesbehalve als een feestje. Herken je dat? Dan vind je deze blog denk ik wel interessant: Eetstoornis en feestdagen – waarom het niet altijd een feestje is (en hoe ik ermee omga)
Hi, ik ben Lianne – blogger, dagboekjunkie en Chief of Fun bij 4 season must haves 💕
Tussen chaos en comfort deel ik mijn reis van herstel, ondernemen en liefdevol leven met een tikkie lef.
👉 Nieuw hier? Lees hier meer over mij of volg mijn persoonlijke verhaal via @lilly.and.the.city 💫
