Voor jezelf opkomen voelt spannend
Mag ik dit wel zeggen…
Over geld, grenzen en zacht voor jezelf kiezen.
Er was een tijd dat ik eerder voor een ander opkwam dan voor mezelf. Als iemand mij over de grens ging, merkte ik dat vaak pas later — als ik me leeg voelde, of gekwetst, of onzichtbaar. En dan dacht ik: Ach, laat maar. Het is niet zo belangrijk. Ik wil geen gedoe.
Tot ik een situatie meemaakte die alles op scherp zette.
Het ging om geld. Een flink bedrag dat ik aan iemand had uitgeleend — met de afspraak dat het na een tijdje terug zou komen. Maar maanden gingen voorbij. Dan weer stilte. Dan weer een vage belofte. En telkens was ík degene die moest vragen hoe het zat.
Het voelde ongemakkelijk, want: mag je daar nou wel over beginnen?
Kom ik dan niet zeurderig over? Of ondankbaar?
En toch bleef het aan me knagen.
Wat het met me deed
Het ging me uiteindelijk niet eens meer om het geld.
Het ging om wat daaronder zat: het gevoel dat ik niet serieus genomen werd. Dat ik ruimte gaf, en stilte terugkreeg. Dat ik netjes bleef vragen, maar het gesprek uitbleef. En dat raakte iets ouds in mij.
Want jarenlang was ik diegene die liever alles zelf oploste.
Die dacht: Als jij je maar goed voelt, dan regel ik de rest wel.
Zolang er maar geen spanning was. Geen afwijzing. Geen boze gezichten.
Tot ik merkte: ik voel me klein, als ik mezelf blijf wegcijferen.
De shift: zacht maar duidelijk
Deze keer deed ik het anders.
Ik bleef vriendelijk, ik bleef mezelf — maar ik bleef óók bij mijn grens.
Ik herhaalde wat ik nodig had. Niet verwijtend, maar helder.
En uiteindelijk kwam er een eerste stap terug.
En weet je? Dat was fijn. Maar wat me het meest raakte:
ik had dit voor mezelf gedaan.
Niet uit boosheid. Niet om gelijk te krijgen. Maar omdat ik voelde: dit is wat ik waard ben.
En toch… bleef het knagen.
Waarom had ik zó lang gewacht?
Waarom voelde ik me zó schuldig dat ik überhaupt iets vroeg?
Misschien herken jij dat ook
Misschien ben jij ook iemand die lang dacht: Ach joh, ik red me wel.
Die haar grens pas voelde als het al te laat was.
Die dacht: Als ik iets zeg, ben ik lastig. Vervelend. Ondankbaar.
Maar weet je?
Voor jezelf opkomen is geen aanval.
Het is geen afwijzing van de ander.
Het is een erkenning van jezelf.
En dat is precies wat ik aan het leren ben
Dat ik vriendelijk mag blijven, én duidelijk.
Dat ik groot mag denken, én grenzen mag hebben.
Dat ik het waard ben om serieus genomen te worden — ook als het schuurt.
Deze blog is niet alleen een verhaal over geld.
Het is een verhaal over groeien.
Over jezelf toestaan om ruimte in te nemen.
Over zeggen: hé, dit voelt niet goed – en ik mag daar iets van vinden.
En misschien is dat wel de grootste winst van allemaal.
Mini affirmatie (voor jou, als je dit herkent):
Ik mag mijn grens aangeven — ook als dat spannend voelt.
Ik ben belangrijk. Mijn gevoel telt.Liefs Lianne
Over dit soort oud zeer momentjes heb ik al eerder een blog geschreven, kijk: Waarom oud zeer blijft terugkomen bij een eetstoornis (en hoe je het alsnog kunt loslaten).
Hi, ik ben Lianne – blogger, dagboekjunkie en Chief of Fun bij 4 season must haves 💕
Tussen chaos en comfort deel ik mijn reis van herstel, ondernemen en liefdevol leven met een tikkie lef.
👉 Nieuw hier? Lees hier meer over mij of volg mijn persoonlijke verhaal via @lilly.and.the.city 💫
